«Πήρα δύο ζωές, τη δική μου και του παιδιού μου, τις έβαλα στα χέρια του κ. Σωτηρόπουλου και του είπα…“γιατρέ, εσύ ορίζεις πια τις ζωές μας”».
Τόσο απλά και τόσο σύνθετα…
Η 56χρονη Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου διεκδικεί τον άτυπο τίτλο της «μάνας της χρονιάς» για το 2025! Ηταν η πρώτη δότρια στην Ελλάδα που υποβλήθηκε σε δεξιά ηπατεκτομή με τη χρήση υπερσύγχρονου ρομποτικού συστήματος, προκειμένου να μεταμοσχευθεί ο 18χρονος γιος της, Χρήστος Μπιλάλης, ο οποίος έπασχε από χρόνια χολοστατική ηπατοπάθεια και τους τελευταίους μήνες είχε προσβληθεί από επιθετική κίρρωση του ήπατος.
Δεν ήταν μια «εθιμοτυπική» και «καθημερινή» μεταμόσχευση: αφενός ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα που θα γινόταν μεταμόσχευση ήπατος από ζώντα δότη με τη χρήση ρομποτικής τεχνολογίας (στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών από την ομάδα του καθηγητή Γεώργιου Σωτηρόπουλου), αφετέρου ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη επέμβαση, γιατί εάν ο λήπτης, που ήταν σε προχωρημένο στάδιο κίρρωσης, δεν «αποδεχόταν» το μόσχευμα, έμπαινε σε κίνδυνο και η ζωή του.
Σημειωτέον δε, ότι δεν υπήρχαν χρονικά περιθώρια: ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου να «κούμπωνε» το μόσχευμα. Περιθώρια για να έμπαινε σε λίστα αναμονής ο Χρήστος για μόσχευμα από άλλον δότη δεν υπήρχαν.
«Δεν μ’ ένοιαζε πώς θα έπαιρναν από μένα το μόσχευμα. Μ’ ένοιαζε μόνο να το έδιναν στον γιο μου. Και την καρδιά μου να μου ζήταγαν εκείνη την ώρα, και τα μάτια μου, θα τα ’δινα όλα…», εξομολογείται η μητέρα, που έβλεπε για χρόνια το μονάκριβο παλληκάρι της να ταλαιπωρείται. «Είναι παιδί 18 χρονών και θέλει να ζήσει. Δεν έχει ζήσει ως τώρα».
Συναντήθηκα με την κ. Χαραλαμποπούλου στο διαμέρισμά της. Σταχυολόγησα τα πιο καίρια κομμάτια της κουβέντας μας:
-Προσπαθούμε, όσο περνάει ο καιρός, να μιλάμε όλο και λιγότερο για τα νοσοκομεία και όσα περάσαμε εκεί. Κοιτάμε να πάμε μπροστά, να πιάσουμε τη ζωή μας από την αρχή, να κάνουμε αυτά που στερηθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια.
-Όταν ο κύριος Σωτηρόπουλος μας ανέλυσε τα καλά της ζώσας μεταμόσχευσης, άλλαξε τελείως η ψυχολογία μας. Εγώ, βγαίνοντας από εκείνο το γραφείο, είχα ήδη αποφασίσει ότι αν είμαι συμβατή, το παιδί θα πάρει δικό μου μόσχευμα. Απλά γύρισα στην Πάτρα και άρχισα να το λέω στους πολύ οικείους μου, γιατί φοβόμουνα την αντίδρασή τους. Δεν βρέθηκε ούτε ένας να μου πει ότι φοβάται.
Αλλά ό,τι κι αν μου ‘λεγαν, εγώ είχα αποφασίσει. Και ξέρετε γιατί; Γιατί σε όλη μου τη ζωή έκανα αυτό το πράγμα. Ηταν η πορεία μου, ο προορισμός μου αυτός. Να ζήσει ο Χρήστος σαν όλα τα παιδιά. Ήμουν ταγμένη, προορισμένη γι’ αυτά τα πράγματα.
Για χρόνια η καθημερινότητά μας ήταν φάρμακα, νοσηλείες και εξετάσεις. Τα άλλα παιδιά έτρεχαν στις δραστηριότητές τους. Εμείς στα νοσοκομεία.
Εκανε δύο νοσηλείες. Ηταν το πιο σκληρό πράγμα που βίωσα σαν μητέρα. Και τότε δεν υπήρχε μπροστά μας η μεταμόσχευση. Μας έλεγαν στη δεύτερη νοσηλεία ότι μπορεί να μην προλάβουμε να τον βάλουμε στη λίστα, μπορεί να τον χάσουμε.
Τώρα πια ανυπομονώ να δω να γεμίζουν τα φτερά του Χρήστου με πούπουλα. Έτσι τον ένιωθα, σαν ένα πουλάκι αδύναμο, που δεν έχει προλάβει να φτερώσει για να πετάξει, να ζήσει τη ζωή του».
Θέλω να το πω σ’ εσάς και ν’ ακουστεί παντού: Το συκώτι μπορεί να μεταμοσχευτεί και να ζει κανονικά αυτός που το δίνει. Γιατί δεν του το παίρνεις όλο, παίρνεις ένα λοβό. Και στη συνέχεια, αναπλάθεται και γίνεται ξανά ένα ολόκληρο συκώτι, απλά με ένα λοβό. Μπορούν να σωθούν πολλοί άνθρωποι…
Ρώτησα στο τέλος της κουβέντας μας την κ. Χαραλαμποπούλου… «στις 16 Μαΐου, όταν θα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη μεταμόσχευση, πώς θα το γιορτάσετε;». Μου απάντησε: «Σαν γενέθλια. Θα σβήσουμε κεράκι. Έχει δύο γιορτές ο Χρήστος, Χρήστος και Παναγιώτης. Τώρα θα έχει και δύο γενέθλια: 21 Φεβρουαρίου και 16 Μαΐου».
